ندارد . و آيا زيارت اولويتى بر غير آن دارد - مانند نماز در مسجد نسبت به غير آن ، اگر بگوييم نماز اولويت دارد - خالى از وجه نيست ؛ لكن اين وجه ، وجيه نمىباشد مانند اولويت كسى كه از شهرهاى دور به زيارتگاه‌ها مىآيد نسبت به مجاورين آن‌ها ، اگر چه براى مجاورين سزاوار است كه رعايت آن‌ها را بنمايند . و حكم مفارقت از مكان و گذاشتن رحل و بقاى آن ، مانند آن است كه در مساجد گذشت . مسأله 20 - و از مشتركات ، مدارس است - نسبت به طلاب علم يا طايفهء خاصى از آن‌ها در صورتى كه واقف آن‌ها را به صنف خاصى اختصاص دهد ، چنان كه اگر آن‌ها را به صنف عرب يا عجم يا طالب علوم شرعى يا خصوص فقه مثلًا اختصاص دهد - پس كسى كه به حجره‌اى از آن سبقت بگيرد او سزاوار به آن است مادامىكه با اعراض از آن جدا نشود ، اگر چه مدت سكونت ، طول بكشد ، مگر اينكه واقف براى آن ، مدت معينى شرط نمايد - مانند سه سال مثلًا - پس بر او لازم است كه بعد از گذشت آن مدت بدون مهلت ، از آنجا بيرون رود ، اگر چه امر به خروج نشود ، يا متّصف بودن به صفتى را شرط نمايد و آن صفت از او زايل شود مانند اينكه شرط كند كه مشغول تحصيل يا تدريس باشد و به خاطر بيمارى يا پيرى و مانند آن از آن عاجز شود . مسأله 21 - حق ساكن مدرسه با خروج از آن به خاطر حاجت عادى مانند خريدن خوردنى يا آشاميدنى يا پوشيدنى و مانند آن‌ها ، قطعاً باطل نمىشود ، اگر چه رحلش را آنجا نگذارد و لازم نيست كه كسى را جاى خودش قرار دهد . بلكه با مسافرت‌هاى متعارف و عادى - مانند رفتن براى زيارت يا تحصيل معاش يا معالجه - با قصد برگشتن و باقى گذاشتن متاع و رحلش حقش باطل نمىشود ، مادامىكه مدت آن به طورى طول نكشد كه عرفاً سكونت و اقامت در آنجا صدق ننمايد و زايد بر متعارف موجب معطل نمودن محل نشود و واقف مدت معينى را شرط نكرده باشد ، مانند اينكه شرط كرده باشد كه خروج او مثلًا بيشتر از يك ماه يا دو ماه نباشد ، كه در اين صورت اگر مدت خروجش از آن مدت تجاوز كند حقش باطل مىشود . مسأله 22 - اگر كسى كه استحقاق سكونت در مدرسه را دارد ، در حجره‌اى از آن اقامت نمايد ، حق دارد ديگرى را از مشاركت با خود جلوگيرى نمايد ، در صورتى كه مسكن